กี่แสนล้านฝัน กี่พันหมื่นหวัง ที่ความจริงได้เคยทำลายมาแล้ว ...จนนับครั้งไม่ถ้วน

เมื่อ 1 ปีที่แล้ว (18 กค.48) ซึ่งก็ตรงกับวันนี้ในปี 49 ...

ยังมีใครหลายๆคนไม่นึกไม่ฝันว่า บนเวลาแห่งการเดินทาง ในชีวิตนักศึกษา..จะดำเนินไปอย่างรวดเร็วเพียงนี้...

ยังคงมีใครคนหนึ่ง...ไม่คาดฝันว่า วันนี้จะมาถึง

ยังคงมีใครอีกคนหนึ่ง...เห้นว่าวันนี้เป็นวันที่จะได้มาซึ่งกระดาษ 1 ใบ ที่เฝ้ารอ

ยังคงจะมีใครอีกคนหนึ่ง...ที่ใบหน้าเปื้อนยิ้ม...

ยังคงมีใครอีกสักคนหนึ่ง...ที่วันนี้...คือวันที่รู้สึกตัวว่า...ปีกของตัวเองพร้อมจะบินเต็มที...

****

***

****

***

****

น่าแปลก...ความทรงจำต่างๆมันทำให้ดูเหมือนกับ...เมื่อวาน เราเพิ่งรับปริญญาไปเองนี่หว่า...ทำไมเวลามันช่างหมุนเร็วเพียงนี้

ทีซีส....กูจะทำ"กลิ่น"ได้มั๊ยเนี่ยยยย ละครกูจะออกมาเป็นรุปแบบไหน ไมมีใครคาดคิด....

รุ่นน้อง โหมกระหน่ำกันมาช่วย...เพื่อนๆ...จู่โจมลงมาช่วยแทบไม่หยุดพัก....

เมคอัฟไนท์ กับงานชิ้นแรก และต่อด้วยแอดว๊านซ์...แอ๊กติ้ง....ตามมาติดๆกับ...คำพิพากษา...

การเติบโต...ที่พร้อมๆกับงานชิ้นใหญ่ แบบก้าวกระโดด...

ปีสอง...เคว้งคว้าง ๆ กูจะเข้าเอกไหน......

หาทางออกไม่เจอ สับสนหมดหนทาง

ครั้งแรกที่ย่างเหยียบมา..ในรั้วสีเขียว...

กูโตแล้ว พร้อมจะโบยบิน..ยังโลกกว้าง..เช่นนั้นหรือ??

..ปีกที่ใฝ่หามา..มันทำให้คิดไปเองว่า..กูมีชีวิตของตนเอง...

....ถูกแล้ว...หรือ????.....นับจากนั้น...ถึงเรียนรู้ตลอด4ปี...

เรียนรู้ไม่เพียงเพื่อ กระดาษใบหนึ่งใบเดียว

แต่เรียนรู้ซึ้งถึง...ความทรงจำที่มีต่อทุกอนูของโลกความฝัน..รั้วมหาลัย..

เพื่อน.....พี่...น้อง...กิจกรรม....การเรียน...ความกดดัน...ความสุข....ความหม่นเศร้า....ทุกสิ่งทุกอย่างต่ะหากที่หลอมผสมผสานกัน...เป็นตัวเราในวันนี้...

 

 

****** กลับมายังจุดเดิม ปัจจุบัน**********

ไม่ว่าเวลาจะพ้นผ่านไปนานสักกี่ปี...กี่วินาที..แต่สิ่งหนึ่งที่คงจำกันได้...คือ คำปฏิญาณ....

คำปฏิญาณ ที่กล่าวนับตั้งแต่...เป็นคนอักษร... ไม่เคยลืมเลย แม้สักครั้ง

 

 

 

 

ขอบคุณครับ...มหาวิทยาลัยศิลปากร....คุณจะอยู่ในความทรงจำผม...ตลอดไป

ขอบคุณครับ ป๊า..ม๊า...ถ้าไม่มีป๊าม๊า คงไม่มีผม ในวันนี้...

ขอบคุณครับเพื่อนๆทุกคน...

ขอบคุณครูอาจารย์ทุกท่านที่หล่อหลอมผมมา

0819032455

 

เวลามันย่อมไม่หยุดอยู่กับที่อยู่แล้ว...มันเดินหน้าตลอด...

แต่ สิ่งหนึ่ง

ที่เราสัมผัสได้จากรอยเข็มนาฬิกา  มันคือกลิ่นจางๆ ที่...ปะปนกันทั้งสี่ปี

กลิ่น ที่ไม่ว่า จู่ๆจะสัมผัสก็สัมผัสได้.. หากแต่เราสัมผัสมันได้ด้วยหัวใจ...

...หัวใจ...ที่มีความเป็นเด็กอยู่

...หัวใจ...ที่เก็บไว้..ไม่เคยโต

...หัวใจ...ที่แม้เป็นผู้ใหญ่...แต่พร้อมเสมอ...ที่จะไปสูดกลิ่น...ความทรงจำอันเบาบาง

 

 

ทำไมนะ...การนึกถึงสิ่งเหล่านี้...มันถึง...เสมือนขุมทรัพย์อันมีค่ามาก โดยเฉพาะตอนที่เรา....เผชิญหน้าความจริงที่จริงแท้

....

...

..

.

สักวัน...

เราจะกลับไป..ไปยังที่ๆเราบ่มเพาะความรัก..ความรู้..ความอบอุ่นมาตลอด4ปี...

..แต่..คำถามที่..เกิดขึ้น ไม่รู้จบ...

ได้ผุดขึ้นมายังห้วงสมองอันว่างเปล่าของเราว่า...

..

เราจะกลับไปทำไม..ทั้งๆที่กลับไปยังไงๆมันก็ไม่เหมือนเดิมอยู่ดี แต่กลับได้พบได้เจอ กับภาพความทรงจำ ที่ดีและร้าย ผุดมาให้เห็นทุกย่างก้าว

..

ณ วันนี้เรายังหาคำตอบไม่ได้...ว่า เรากลับไปทำไม หากเพียง

เรายังมีคำตอบเล็กๆว่า....เราเพียงกลับไปสูดกลิ่น ..ความทรงจำ ที่สูดเท่าไร..มันก็ไม่ได้จางหายเลยตลอด ทั้ง 4 ปี กับความเป็น  " ตนอักษร รุ่น 34 "

 

 

เอ่ออ..ตั้งชื่ออาจจะเวอร์ไปนิดส์นะ

แต่อย่างว่าแหล่ะ.. เพราะเราผิดหวังกับโลกแห่งความจริงมั๊งเลยอยากระบายออกมา...

ผิดหวัง เพราะ ความผิดพลาดของตนเอง

ผิดหวัง เพราะ โลกมันโหดร้ายเกิน

ผิดหวัง เพราะ คนตีค่าของคนด้วย...คำพูด

ผิดหวัง เพราะ บางทีเราอาจจะยังไม่พร้อม...ที่จะก้าวเดินต่อ

--------------------------------------------ถึงจะผิดหวัง--------

แต่อย่างน้อยที่สุด ...เราท้อนะบอกตรงๆ...แล้วไงหล่ะ ท้อแต่เราไม่ยอมหยุดเดินหรอก

อย่างมากเราจะก้าวเดินต่อไป...ก้าวเดินต่อในโลก..แห่งความจริงที่พร้อมจะจิกตีเราทุกเมื่อเชื่อวัน

...ตอนนี้...มีเพลงๆนึงที่ เป็นตัวแทนความรู้สึกเราได้เป็นอย่างดี...

เพลง--พื้นที่เล็กๆ--ของ บอย ตรัย ภูมิรัตน์

เมื่อวันก่อน เราเห็นมิวสิกวีดีโอของเพลงนี้...

เราชอบนะ..(ถ้าไม่เคยเห็นจะเล่าให้ฟัง)

คือ..เปิดเพลงมาก็จะเห็นเจ้านายที่ยืนดุด่าลูกน้องอยู่...

ลูกน้อง..ยิ้ม และเอามือไขว้หลัง

ข้างหลังของเค้า..กำลังหมุนคิวปิก...เล่น..

และเดินจากไป...

อืม..ทั้งเพลงอาจจะมีแค่นั้น..แต่..

..

..

นับวันความเป็นเด็กของพวกเราได้เลือนหาย..เพราะสังคม..

..แต่อย่างน้อยๆที่สุด แค่พื้นที่เดียวที่เราคงไว้ซึ่งความเป็นตนเองของเรา

มันจะทำให้เรามีความสุข แม้จะมีปัญหาใหญ่ๆที่อยู่ตรงหน้า...

..

อย่างที่บอก..แม้เราจะจากทับแก้วมา1ปีเต็มๆ..ตอนนี้อาจจะเหนื่อย..

แต่ถึงอย่างนั้น..เราก็จะเดินต่อ..

..

..

..

..

..

..

นานมาแล้ว...ที่ตั้งคำถามกับตัวเองว่า..."...เราเกิดมาเพื่อพบเจอใคร.. หรือทำอะไรกันแน่..."

..

..

..

..

เมื่อวันก่อน...วันที่ร้อนระอุ...บนถนนสายหนึ่งแห่งชีวิต...บนสะพานลอยจู่ๆ...เราก็ได้พบกับรุ่นพี่คนนึง คนที่ มีความสำคัญ...

แต่ เพียงแค่หยุดคุย..ไม่นานนักก็ลาจาก

เมื่อวันก่อน...วันที่เหนื่อยล้า..บนรถเมล์ที่วิ่งเร็วปานจรวด... ได้พบกับพี่รหัส...ไม่คาดฝัน...หลังจากนั้นไปกินข้าวและแยกจาก...

เมื่อวันก่อน...วันที่เหมือนทุกๆวัน...ได้พบเพื่อน...เพื่อนที่รหัสติดกันกับเรา...แต่เพียงทักและหยุดคุย...จากนั้น...ก็ไปตามทางตัวเอง

เมื่อวันก่อน...เพื่อนที่สนิทอยู่ช่วงนึง...โทรศัพท์มา...ทักทาย...ถึงได้รู้ว่าอยู่ไม่ไกลกัน...แต่แล้ว ด้วยเส้นทางชีวิต... ต่างไม่มีเวลาพบกัน....เงียบหาย...

..

..

..

..

วันนี้..ได้ถามตัวเองว่า..."ใครบ้าง มีใครบ้างที่...ผ่านเข้ามาในชีวิต..และไม่ผ่านไป..และถึงจะผ่านไป..แล้วใคร...ที่อยู่ในความทรงจำของเรา..หยั่งรากแห่งมิตรภาพกับเรา"...

สำหรับคำถามที่เราถามนั้น...เราว่ามันไม่มีคำตอบหรอก...เพราะคำตอบที่แท้จริงนั้น...มันคือคำว่า โชคชะตา...

...

...

...

...

...

คิดถึงนะ...คิดถึงช่วงเวลาหลายๆช่วง...ที่ผ่านมาและผ่านไป...

ช่วงเวลาหลายๆช่วง...ที่ไม่อยากให้เกิด...แต่ก็ต้องเกิด...

ช่วงเวลาหลายๆช่วง...ที่ ต้องฝ่าฟัน...เพื่อให้ผ่านพ้น...

...ณ ตอนนี้ใครจะเป็นเช่นไรบ้างนะ...

...ณ ตอนนี้..ใครจะคิดแบบเราบ้างนะ...

...ณ ตอนนี้...จะมีใคร...ที่คิดถึงเราบ้างนะ... 

เฮ้อออออ...ท้ายที่สุด...บนโลกกว้าง...ทุกคนก็ต้องเดินตามทางชีวิต...ของทุกคน"แค่นั้น"...